فیبر نوری به عنوان یک رسانه انتقال داده با پهنای باند بالا و امنیت بالا، به طور گسترده در شبکه های مختلف بزرگ و متوسط استفاده می شود. به دلیل هزینه بالای کابل ها و تجهیزات، بیشتر فیبرهای نوری فقط برای ستون فقرات شبکه، یعنی برای سیم کشی سیستم زیرسیستم های ستون فقرات عمودی و زیر سیستم های کلاستر ساختمان، برای دستیابی به اتصالات بین ساختمان ها و طبقات استفاده می شود. در حال حاضر، آنها همچنین برای زیرسیستم های کابل کشی افقی که دارای الزامات بالایی برای سرعت انتقال و امنیت هستند، استفاده می شود.
محدوده طول موج نور مرئی 390-760 نانومتر (نانومیکرون) است. قسمت بزرگتر از 760 نانومتر نور مادون قرمز و قسمت کوچکتر از 390 نانومتر نور ماوراء بنفش است. سه نوع کاربرد در فیبر نوری وجود دارد: 85013001550.
با توجه به سرعت انتشار متفاوت نور در مواد مختلف، هنگامی که نور از یک ماده به ماده دیگر گسیل می شود، شکست و انعکاس در سطح مشترک بین دو ماده رخ می دهد. علاوه بر این، زاویه نور شکست با زاویه نور تابشی متفاوت است. هنگامی که زاویه نور تابشی به یک زاویه خاص می رسد یا از آن فراتر می رود، نور شکست ناپدید می شود و تمام نور فرودی به عقب منعکس می شود که به آن بازتاب کلی نور می گویند. مواد مختلف زوایای شکست متفاوتی برای نور با طول موج یکسان دارند (یعنی مواد مختلف ضریب شکست متفاوتی دارند) و همان ماده نیز برای نور با طول موج های مختلف زوایای شکست متفاوتی دارد. ارتباط فیبر نوری بر اساس اصول فوق شکل می گیرد.
فیبرهای لخت فیبر نوری به طور کلی به سه لایه تقسیم می شوند: یک هسته شیشه ای مرکزی با ضریب شکست بالا (با قطر هسته 50 یا 62.5 میکرومتر) وسط یک روکش شیشه ای سیلیکونی با ضریب شکست کم (معمولاً به قطر 125 میکرو متر) است. لایه بیرونی یک پوشش رزینی تقویت شده است.